ธรรมะ-จิตใจ

การศึกษากับการหยุดฟังเสียงนกร้อง

  • 11 กันยายน 2561, 09:00 น. |
  • เปิดอ่าน 169
Share on Google+
LINE it!
- +

เรียนรู้ ดูความงาม ของธรรมชาติ

เรื่อง : บีเซลบับ ภาพ : อีพีเอ

ไม่มีใครแก่เกินเรียน ประโยคนี้คงเคยได้ยินกันมาบ้าง ในความหมายทางโลกก็ใช่ ในความหมายเชิงพุทธะก็ใช่เช่นกัน 40 พลัสวันนี้ขอชวนคิดชวนคุยถึงความหมายของการศึกษาที่แท้จริง และแน่นอน...ไม่มีใครแก่เกินเรียน

การศึกษาที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การอ่านออกเขียนได้ ไม่ใช่แค่จำมากแล้วจะถือว่าเป็นคนรู้มาก การศึกษาที่ดีนั้น จะต้องทำให้รู้ว่า ควรรู้อะไร ควรดูอะไร ควรฟังอย่างไร ต้องทำด้วยวิธีไหน การศึกษาไม่ใช่แค่การเรียนและจำให้มาก เพื่อเอาไปสอบแลกเกรด หรือเพียงเพื่อหวังจะได้ใบปริญญาเอาไปเครดิตเงินเดือนเพิ่ม อุ๊ปส์!

การศึกษาที่แท้จริง จะต้องไม่ทำให้ผู้ศึกษากลายเป็นคนละโมบโลภมาก การศึกษาที่ดีจะต้องไม่สอนให้เอาแต่รักสบาย รักสนุก หรือทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองเอาเปรียบคนที่รู้น้อยด้อยกว่า โดยเพิกเฉยต่อความถูกต้องและศีลธรรมอันดีงาม

จุดมุ่งหมายของการศึกษา มิได้สอนให้ผู้เรียน จำ สอบ จบมาแล้วทำงาน จากนั้นแต่งงาน สืบพันธุ์แล้วตาย...ขอให้จำไว้ว่า “คุณค่าของคน” ไม่ได้วัดค่ากันที่ตัวเลขเงินฝากในบัญชี ไม่ได้อยู่ที่รถราคาแพง กระเป๋าใบละสามแสน ไม่ได้อยู่ที่ทรัพย์สินมากมายที่ครอบครอง

การศึกษาที่แท้จริง หรือการศึกษาในเชิงของพุทธะ ผู้เรียนรู้จะถูกทำให้ตระหนักว่า บางครั้งก็เราเองที่จะต้องรู้จัก “ฟังเสียงนกร้อง” บ้าง ต้องเรียนรู้ที่จะหยุดยืนดูความงดงามของธรรมชาติและความเป็นจริงรอบตัวบ้าง รู้จักเก็บและซึมซับความงาม โดยไม่ตัดสินหรือวัดคุณค่าของสิ่งนั้น ด้วยราคาค่างวดและการตีค่าวัดค่าใดใด

และแน่นอนที่ “การศึกษา” ไม่ใช่ไม้เท้าวิเศษ ที่จะเสกให้เราได้รู้ในทุกเรื่องราว หากการศึกษาจะทำให้เราได้รู้จัก “หยุด”และ “ไตร่ตรอง” การศึกษาจะทำให้เราใฝ่รู้ มิใช่อวดรู้ เพราะที่สุดแล้ว แม้เราจะได้ชื่อว่าเป็นคนที่เก่งที่สุด เราก็ไม่สามารถรู้ในทุกสิ่งทุกเรื่องราวบนโลกนี้ได้

ต่อให้เป็นศาสตราจาร์หรือผู้เชี่ยวชาญชำนาญพิเศษมาจากไหน ศาสตราจาร์หรือผู้เชี่ยวชาญชำนาญพิเศษนั้น ก็รู้แค่ในสิ่งที่ตัวเองศึกษาหรือในสิ่งที่ตัวเองชำนาญเท่านั้น วิชาที่สำคัญที่สุดในโลกนี้ คือ การศึกษาเรียนรู้ใน “วิชาที่จะอยู่เหนือทุกข์”

อ่านบทความนี้แล้วลองย้อนถามตัวเอง “ความรู้”ที่เรามีอยู่ได้ช่วยให้เราพ้นทุกข์อย่างไรหรือไม่ ทำไมยิ่งทำงานหนัก ยิ่งรวย แต่กลับยิ่งไร้สุข เราจะรู้จักโลกทั้งโลกได้อย่างไรในเมื่อเราเองไม่เคยเข้าใจตัวเอง “การเปลี่ยนแปลงตัวเอง” นี่ต่างหากที่เป็นหัวใจของการศึกษาที่แท้จริง

เริ่มจาก “หยุด” และ “ไตร่ตรอง” ฟังเสียงนกร้อง มองชมธรรมชาติความสวยงามและความเป็นจริงรอบตัวของเรา!

 ขอบคุณข้อมูล : “หมื่นตา” การ์ตูนธรรมะ