ธรรมะ-จิตใจ

5 ข้อคิดช่วยเติมพลังชีวิตในวันอ่อนแรง

  • 11 มิถุนายน 2561, 09:00 น. |
  • เปิดอ่าน 317
Share on Google+
LINE it!
- +

ใครกำลังท้อลองติดต่อเรื่องราวของไล่ตงจิ้นอดีตเด็กขอทานชาวไต้หวันที่สู้ชีวิตจนประสบความเร็จ แล้วจะรู้ว่าชีวิตนี้มีคุณค่ากว่าที่คิด

เรื่อง : พุสดี ภาพ : Pixabay

ถึงจะเกิดมาด้วยต้นทุนชีวิตที่ติดลบ แต่เพราะความเพียรพยายามและอดทนมุ่งมั่นก็เปลี่ยนชีวิตที่มืดมนเป็นสดใสได้ในหนังสืออัตชีวประวัติของ "ไล่ตงจิ้น” ลูกขอทานกตัญญูที่เกิดมาในครอบครัวยาจก มีพ่อเป็นขอทานตาบอด แม่และน้องชายปัญญาอ่อน พี่สาวต้องขายตัวตั้งแต่อายุ 13 ปีเพื่อให้เขาได้เรียนหนังสือและทุกคนในครอบครัวกว่า 10 ชีวิตมีข้าวกิน

 

ไล่ตงจิ้น

 

 

กว่า 10 ปีที่ต้องเร่ร่อน อาศัยสุสานและศาลเจ้าเป็นที่นอน ผ่านชีวิตที่ลำเค็ญแสนสาหัส แม้แต่ข้าวของสุนัขก็เคยแย่งมาแล้ว แต่ด้วยหัวใจที่รักดีและไม่ยอมแพ้ เขาเปลี่ยนคำดูถูกเหยียดหยาม พลิกชีวิตจากขอทานข้างถนนเป็นผู้จัดการโรงงาน จนพบรักและแต่งงานสร้างครอบครัวอย่างมีความสุข จากนี้คือ 5 ข้อคิดจากเรื่องจริงไม่อิงนิยายของไล่ตงจิ้น

1.ความจนสอนให้เราเรียนรู้ที่จะปรับเปลี่ยน เพราะการปรับเปลี่ยนทำให้ผ่านอุปสรรคไปได้ และนี่คือปรัชญาของการอยู่รอด

2.เมื่อตัวเองเคยเจ็บมาแล้ว ก็อย่าให้คนอื่นต้องเจ็บซ้ำรอยเดิมอีก “ระหว่างเร่ร่อนไป พ่อจะคอยบอกให้เก็บก้อนหิน เศษกระจก และตะปูที่ตกอยู่ตามทางเดินออกไปทิ้ง หรือหากพบหลุมขนาดใหญ่ก็ให้เอาไม้มาผูกผ้าปักไว้เป็นสัญลักษณ์ เพื่อเตือนไม่ให้คนที่รีบเดินมาตอนกลางคืนสะดุดล้มเป็นอันตรายได้

3.ไม่มีอะไรที่จะผลักให้ผมล้มลงได้ อุปสรรคมีแต่จะยิ่งทำให้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น “ผมวิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝน บอกกับตัวเองว่า จะไปเคาะประตูทุกบ้าน ใครจะด่าว่าดูถูกผมอย่างไรก็เชิญ บ้านหลังนี้ไม่ให้ก็ย้ายไปบ้านหลังใหม่ หมู่บ้านนี้ไม่ให้ก็ไปหมู่บ้านอื่น  อย่างไรก็จะต้องหาทางเอาข้าวกลับมาบ้านให้ได้

4.การฝ่าฟันอุปสรรคแต่ละครั้งเปรียบเสมือนการวางอิฐแต่ละก้อนลงบนฐานรากแห่งชีวิตของเรา  ชีวิตคนก็แบบนี้แหละ การทำงานก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน “การร่อนเร่พเนจรสอนให้เข้าใจลึกซึ้งว่าบนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าโชคดีหรอก ไม่มีอะไรที่เราจะได้มาง่าย ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตล้วนมาจากความมานะพยายามของตนเองทั้งสิ้น”

5.ลูกข่างที่หมุนไปมาก็เหมือนกงล้อแห่งชะตาชีวิต บางครั้งก็หมุนได้ราบรื่นดี แต่บางครั้งก็หมุนเอียงไปเอียงมา ทีสองทีก็กลับหยุดเสียเฉย ๆ ชะตาคนเราก็เหมือนกัน ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา เชือกเส้นนั้นอยู่ใต้การควบคุมของมือเรา ชะตาฟ้าลิขิตไว้ แต่สองมือเราเองสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้