ธรรมะ-จิตใจ

พิชิตการเหยียดหยาม

  • 10 กุมภาพันธ์ 2561, 09:00 น. |
  • เปิดอ่าน 518
Share on Google+
LINE it!
- +

ความเหยียดหยาม แปรเป็นพลัง เพื่อชัยชนะที่ปลายทาง

เรื่อง : ดร.เพชร บูรณ์สิริจรุงรัฐ ภาพ : นิดา ตรงเจริญชัย

มีใครเคยโดนดูถูกเหยียดหยาม โดนดูถูกดูแคลน แล้วรู้สึกเจ็บแค้นจนอยากจะเอาคืนตลอดเวลาบ้าง !

แน่นอนที่สุด ในวินาทีที่แส้แห่งการกระแนะกระแหนโบยตี เราย่อมมีอารมณ์เคียดแค้นจนไม่อาจสาธยายออกมาเป็นภาษามนุษย์ได้ บางขณะแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีออกไปอยู่นอกโลก

แต่เชื่อหรือไม่ ว่าถ้าเราแปรสิ่งที่กำลังเผชิญหน้าอยู่นั้น ห้เป็นน้ำแข็งไสอันหอมหวาน อุดมไปด้วยน้ำตาลเคี่ยวที่แสนจะเอร็ดอร่อย เมื่อนั้นต่อให้คำเหยียดหยามขนาดอภิมหึมามหาศาล ก็ไม่สามารถจัดการกับเราได้

ขอพานั่งไทม์แมชชีนไปยังสมัยที่ยังเป็นนักเรียนชั้นมัธยม ในห้องเรียนห้องนั้น มีเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งเรียนเก่งมาก สอบได้คะแนนท้อประดับจังหวัด สมมุติว่าชื่อ “พร้อมพร” เธอพร้อมพรสมชื่อ การเรียนไม่เป็นสองรองใคร เป็นที่รักที่เชิดหน้าชูตาของครูบาอาจารย์

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอบกพร่องก็คือ ต่อมดูถูกคนของเธอนั้นมันเบ่งบานสะพรั่งเต็มสองตาและสี่ห้องหัวใจ เธอมักจะชอบจิกกัดเพื่อน ๆ ที่เรียนไม่เก่ง บางคนก็มักจะไปขอลอกการบ้านกับเธอเป็นประจำ  หนึ่งในจำนวนเพื่อนๆเหล่านั้นมี “ขุนเขา”รวมอยู่ด้วย

หลังจบมัธยมปลาย นักเรียนทั้งหลายต่างพากันแยกย้ายไปเรียนต่อยังมหาวิทยาลัย ก่อนจากขุนเขาได้ขอให้พร้อมพรเขียนเฟรนด์ชิพให้ ข้อความที่ขุนเขาได้อ่านจากความในใจของพร้อมพร แปรเป็นคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเขาตลอดเวลา เธอเขียนว่า“ฉันเป็นคนเรียนเก่ง เมื่อฉันจบไปฉันจะไปเข้ามหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยคนเก่ง โตขึ้นฉันจะเป็นเจ้าคนนายคน ส่วนเธอขอให้เธอไปเป็นลูกจ้างในบริษัทไร้ชื่อตามผลการเรียนที่แย่ๆของเธอนะ”

ใช่แต่จะจ้องมองข้อความนั้นด้วยความโกรธจัดเพียงอย่างเดียว ขุนเขาฉีกกระดาษหน้านั้น แล้วเดินทางมาเรียนหนังสือยังเมืองหลวง  ยามใดที่เกิดอาการแย่ๆ หรือท้อแท้ขาดกำลังใจเขาก็จะเปิดอ่านข้อความนั้นตราบกระทั่งเรียนจบ

วันหนึ่งนายขุนเขาผู้ยิ่งใหญ่สมชื่อไปเป็นวิทยากรพูดเกี่ยวกับ “การให้กำลังใจนักขายมืออาชีพ” หลังพูดจบ เสียงปรบดังลั่นห้องประชุมใหญ่เหมือนทุกครั้ง  ทันทีที่เดินลงจากเวที ก็มีมือหนึ่งเอื้อมมา เธอเป็นผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา เธอยิ้มให้ด้วยสายตาปลื้มสุดขีด ขุนเขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ทันใดนั้นก็อุทานดังลั่น“พร้อมพร!!!”

“เธอเก่งจริงๆ เธอทำได้ยังไงกันนะ เธอมีเคล็ดลับอะไรถึงได้ก้าวมาจนถึงตรงนี้ได้ เธอเป็นไอดอลของฉันเลยนะ” พร้อมพรระล่ำระลัก

ขุนเขาได้แต่ยิ้มกว้าง นึกถึงข้อความในเฟรนด์ชิพที่พร้อมพรเคยเขียนไว้ให้ในครั้งก่อน และแอบขอบคุณข้อความนั้น เขาแปรการเหยียดหยามให้เป็นพลัง เส้นทางเดินของชีวิตยาวไกล ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าได้ท้อถอย แม้เพียงคำพูดของใครบางคน ก็ไม่สามารถบั่นทอนกำลังใจเราได้

“ตึกสูงเสียดฟ้า ย่อมมาจากดิน ทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพียงขอให้ใจเราพิชิตมันไปให้จงได้ ชัยชนะย่อมตามมาอย่างแน่นอน”